WESOŁYCH ŚWIĄT !!!

Zdrowych - Radosnych- Pełnych Miłości

 Świąt Bożego Narodzenia 2014 

Spędzonych W Gronie Rodziny i Przyjaciół 

Życzę Wszystkim Czytelnikom Mojego Bloga.

Gdy przyjdą Święta w srebrnej bieli, gdy Stary Rok w Nowy się zamieni, przyjmij gorące me życzenia,niech się Ci spełnią wszystkie marzenia.

Trzy Kolorowe Aniołki

TRZY KOLOROWE ANIOŁKI

Gdy święty Mikołaj skończył robotę z pomocą swoich Aniołków, powiedział im jak co dzień:
- Idźcie spać. Bo jutro jeszcze mamy dużo do roboty.
Aniołki były tak zmęczone, że ledwo na nóżkach stały, ledwo miały siłę, by poruszać skrzydełkami. Bo roboty było co niemiara.
Najpierw musiały czytać listy od dzieci ze świętym Mikołajem, z mamusiami tych dzieci, z tatusiami, z babciami i dziadziami. A tych listów przyszło mnóstwo. A poza tym: niektóre były nabazgrane tak, że trudno było się nawet domyślić, co tam jest napisane.

Potem szukały tego, o co dzieci prosiły i tego, o co dzieci nie prosiły, z mamusiami dzieci i z ich tatusiami, braćmi, siostrami, siostrami ciociami, z wujkami, z kolegami, koleżankami w sklepach, sklepikach, domach towarowych, po szafach, kufrach, pawlaczach, kredensach, najrozmaitszych szufladach, szufladkach – wybierały, co trzeba było. A to buciki, a to rajtuzki, a to skarpetki, a to nawet narty, a to sweterki, żeby nie były za duże ani za małe, ani za czerwone, ani za niebieskie, ani za ciasne, ani za szerokie, ani za krótkie, ani za długie, ale w sam raz, a to zabawki – i samochodziki, i pociągi, i lalki, i misie.
Wreszcie pakowały do pudełek, ładnie układały, równiutko, żeby nic nie pomiąć, nie uszkodzić, a nawet wiązały wstążeczkami, wiązały w kokardki. A jak nie do pudełek, to do woreczków. Upychały do pudeł i toreb jeszcze słodycze, wszystko wiązały sznureczkami, podpisywały: „Od świętego Mikołaja dla grzecznej Basi, Kasi czy Joasi, grzecznego Władka, Sławka czy Łukaszka”, a czasem dopisywały: „żeby zawsze był taki dobry, tak się dobrze uczył, tak pomagał mamie”. A czasem całkiem inaczej: „Dla niegrzecznej Basi, Kasi czy Joasi, dla niegrzecznego Władka, Sławka czy Łukaszka, z życzeniami, żeby nie był taki naburmuszony jak bąk na wiosnę” albo „żeby nie był taki leniwy jak leniwiec”, albo żeby nie był taki, owaki i tak dalej.
Umęczyły się aniołki. Bo trzeba było nie tylko latać, ale rączkami też trzeba było się napracować i nóżkami też trzeba było się nachodzić. Miały już ze zmęczenia zaczerwienione buzie, a nawet uszka, a i łapki od wiązania sznurkami. Oczka im się same zamykały. Wobec tego święty Mikołaj powtórzył:
- Aniołki, proszę spać.
- A co będzie dalej z tymi darami od świętego Mikołaja? – zapytał złoty Aniołeczek.
- Widać, żeś ty nowy. Z tymi podarunkami będzie tak – odpowiedział święty Mikołaj – że jutro, jak tylko zrobi się ciemno, wezmą je mamy, taty, babcie, dziadziowie, bracia i siostry, koledzy i koleżanki, wszyscy ze swoimi aniołami stróżami, i położą pod poduszkę swoim dzieciom.
- Nie my? – zdziwiło się srebrne maleństwo.
- Wy już ledwo na nóżkach stoicie, wy teraz musicie sobie odpocząć.
- A to szkoda – powiedziało niebieskie nieustraszone maleństwo – bo ja chętnie bym dzieciom rozdawał podarunki. Z ich mamusiami, z ich tatusiami, siostrzyczkami, braciszkami, babciami, dziadziami, ciociami, wujkami, kolegami i koleżankami. Nie, nie zbudziłbym żadnego ani nie potrąciłbym lampy, ani drzwi by nie skrzypnęły, ani nie zaszeleściłaby firanka.
- Jak dorośniesz, to i ty może kiedy będziesz aniołem stróżem.
- Trzeba dorosnąć? – zaniepokoiło się pierwsze.
- A tak, bo jak możesz radzić, pomagać, gdy nie będziesz sam bardzo mądry i doświadczony.
- Aha – powiedziało drugie i trzecie maleństwo bez przekonania.
- No, ale teraz już spać – powtórzył święty Mikołaj.
Wobec tego każdy aniołek położył się na wygodnym obłoczku, podsunął sobie pod główkę drugi obłoczek, przykrył się trzecim obłoczkiem i spał. A obłoczki były dobre, widziały, jak aniołki są zmęczone, zrobiły się jeszcze bardziej mięciutkie i cieplutkie. Otuliły umordowane aniołki i leciutko zaczęły je kołysać do snu. W niebie zrobiło się prawie ciemno, prawie noc. I aniołki już spały.
Święty Mikołaj też się napracował. Niby on tylko pokrzykiwał, ale i myślał, a to też praca. Usiadł więc ciężko w swoim fotelu, głęboko odetchnął, przymknął oczy i poczuł, że ze zmęczenia aż mu szumi w głowie i wszystko się kręci. Ale po chwili otworzył oczy i rozejrzał się już całkiem przytomny. I tak patrzył i patrzył, a tutaj na chmurce aniołek leży i tam na chmurce aniołek leży i śpią jak susły, prędziutko, żeby odpocząć. No bo jutro kolejny dzień ciężkiej pracy i trzeba nabrać sił.
Naraz święty Mikołaj jakoś poczuł się niespokojny. Czuł, że coś mu dolega. Nie bardzo wiedział, co to może być. Poruszył się na fotelu. „Czy mnie coś nie gniecie?” Ale go nie gniotło. Fotel był wygodny. „Czy mnie coś nie uwiera?” Ale nic go nie uwierało. Aż wreszcie spostrzegł, że to go uwiera sumienie: że jakaś się niesprawiedliwość dzieje i on w to jest zamieszany. Rozejrzał się jeszcze raz wokół siebie. Znowu zobaczył swoje umordowane aniołki śpiące jak susły. Tak, to jest to. Zaczął myśleć sobie święty Mikołaj, a nawet mruczeć do siebie:
- To aniołki dla dzieci robiły paczki po to, żeby każde…
Z kolei przeniósł wzrok na ziemię, na śpiące matki, ojców, babcie, dziadziów, ciocie – umordowanych przygotowywaniem paczek dla swoich pociech. Niektórzy jeszcze nie spali, ale kończyli swoje prace nad paczkami. I już wiedział, co mu tak dokucza. Nawet zaczął mruczeć do siebie:
- A to przecież też dzieci, choć mają trzydzieści a nawet sześćdziesiąt lat. Ja też o nich powinienem pamiętać. Tylko najpierw porozumiem się z Panem Bogiem.
Nie musiał daleko chodzić, bo na szczęście Pan Bóg jest wszędzie. A Pan Bóg jak najbardziej z tym pomysłem się zgadzał.
- Ale to nie wszystko. Pomóż mi – prosił święty Mikołaj.
- Jak sobie to wyobrażasz? – pytał uśmiechnięty Pan Bóg.
- Przez aniołów stróżów. Niech oni mi pomogą, bo już najwyższy czas. Przecież mamy tylko jeden dzień do mojego święta. I moje Aniołki sami nie nadążą.
- Dobrze, zezwalam.
Archanioł Gabriel był zachwycony. Wszystkim aniołom stróżom przekazał należne polecenie. Rano aniołki świętego Mikołaja wstały ze snu, przebudzone pierwszymi promykami wschodzącego słońca, gdy się dowiedziały, jaka je robota czeka, w czym mają pomagać Aniołom Stróżom, aż zatrzepotały z radości skrzydełkami. Aż rączki wznosiły z podziwu, aż zaczęły śpiewać z dziękczynienia, i to tak głośno, i tak pięknie, że aż ludzie na ulicach przystawali, dziwując się, skąd im tak nagle radośnie i ciepło w duszy, choć na zewnątrz zimno.
I zaczęło się. Przy śniadaniu w domu albo w szkole na przerwie coraz to jakiemuś maluszkowi, starszakowi albo całkiem dużemu chłopcu, dziewczynce z kokardami albo i bez wpadało do głowy i jak tylko mama się oddaliła od stołu na dwa kroki, szeptało toto takie małe do swojej mniejszej siostrzyczki albo większego braciszka – szeptało tak, że można było słyszeć na końcu drugiego pokoju:
- A święty Mikołaj przyjdzie do mamusi i tatusia?
- Nie przyjdzie. Bo przychodzi tylko do dzieci – odpowiadało mu to drugie, większe albo mniejsze.
- No to jak nie przyjdzie, to mamie i tatusiowi będzie smutno.
- No, ale co na to możesz poradzić?
- A może byśmy się zabawili w świętego Mikołaja i zrobili jedną paczkę mamie, a jedną tacie – to pierwsze nie ustępowało, wspomagane przez świętego anioła.
- No i co wsadzisz do paczki. Przecież trzeba mieć dużo pieniędzy, żeby taką paczkę zrobić – odpowiadało to drugie.
Bywało, że na tym się sprawa kończyła, ale bywało, że pierwsze, popychane przez swojego anioła stróża, nie dawało za wygraną.
- A ja w skarbonce mam trochę pieniędzy. Zresztą wiem, że to na pewno nie trzeba drogiego prezentu, żeby rodzicom sprawić radość. Można by coś narysować, namalować, wyciąć.
- Namalować, narysować, wyciąć – przedrzeźniało drugie. – Takie coś to się daje na imieniny, a nie na świętego Mikołaja.
Bywało, że wtedy to pierwsze załamywało się ostatecznie, ale czasem, poszturchiwane przez świętego anioła, brnęło uparcie dalej:
- To kupię mamie sitko do herbaty, bo tamto już sczerniało. Albo grzebień do włosów. Mama lubi się czesać. Albo…
- Albo, albo, albo – przedrzeźniało to drugie. – Dajże mi święty spokój, rób sobie, co chcesz, i nie denerwuj mnie.
A naprawdę, to to drugie było zdenerwowane, bo jego anioł stróż nie dawał mu spokoju, a ono go nie chciało słuchać.
Bywały i dzieci myślące tylko o sobie albo leniwe, albo skąpe, albo jedno i drugie, i trzecie i nie chciały słuchać tego, co im anioł stróż mówił. Ale bywały i takie, które wreszcie zrozumiały, zachwyciły się pomysłem anielskim i zabierały się z ich pomocą do roboty.
I zaczęło się szukanie w głowach odpowiedzi na pytanie, co mogłoby mamie sprawić radość, co mogłoby tatusiowi sprawić radość.
- No, na pewno nowy samochód, ale skąd go wziąć? To może coś mniejszego, tańszego, ale co? No, na pewno futro karakułowe, tym bardziej, że idzie zima. Ale skąd wziąć takie futro? Może jednak coś tańszego i mniejszego.
- Może rękawiczki skórzane, bo faktycznie przydałyby się. Tylko czy na takie starczy również pieniędzy. A może by tak zwyczajne, jednopalcowe?
- A właściwie szkoda, że to tak późno, bo można by nawet samemu zrobić z włóczki. Jak nie rękawiczki, to grube skarpetki na mrozy albo szalik – zawsze to prostsza robota.
- To może na przyszły rok, a w tym roku? Może już ostatecznie ten grzebień do włosów albo lepiej szczotkę.
Pomiędzy rodzeństwem trwały gorączkowe narady, doprowadzające czasem do wybuchów, spięć, a nawet rękoczynów.
- A może jakiś dobry krem do twarzy albo do rąk. Mama ciągle narzeka, że jej pękają dłonie.
- To ja kupię krem, a ty co innego.
- To ja, nie ty, to ja pierwszy powiedziałem, to moje prawo.
- A właśnie że ja.
Czasem dopiero z największym wysiłkiem udawało się aniołkom zażegnywać wzbierającą burzę, a czasem się nie udawało. Aniołki miały pełne ręce roboty.
- A tatusiowi co? Z tatusiem zawsze kłopot, bo to nie wiadomo, co mu może sprawić przyjemność oprócz skarpetek, rękawiczek, szalików, krawatów, czapek narciarskich, długopisów, które wciąż gubi, zestawu flamastrów kolorowych, które my od tatusia wciąż „pożyczamy”, spinaczy do papieru, ślicznej papeterii, tym bardziej że tata nie lubi odpisywać na listy, to się może zachęci. No i co jeszcze, no i co jeszcze?
- Przecież zrozum. To nie chodzi o to, żeby był drogi prezent, ale trafiony, taki, który sprawiłby radość, nawet drobną. Żebyśmy się potrafili domyślić. No właśnie, ale co.
A potem trwało gorączkowe latanie po sklepach, w których okazywało się, że nic nie ma z tego, co sobie człowiek wymyślił, bo przeważnie jeszcze było wczoraj albo przed tygodniem – „trzeba było przyjść wcześniej, a następne przyjdą może w przyszłym tygodniu”, a tymczasem potrzeba tego już dzisiaj. dzisiaj jak było, to nie takie piękne, nie takie kolorowe, nie takie ciekawe. Ale już w ostatecznej rozpaczy trzeba było kupić, choć to nie takie, i usiłować zrobić z tego coś bardziej sensownego, a przynajmniej zapakować w ładne, kolorowe papiery i ozdobić pięknym podpisem: „Ukochanej mamie od świętego Mikołaja”.
- Coś ty, zwariował? To będzie wiadomo, że od ciebie. Nie możesz pisać „mamie”.
- No to jak? Nazwiskiem i imieniem? To za sztywno, za poważnie.
- Ale trafi.
- A przy tym drugim dopisać: „Żeby tatuś więcej był w domu”.
- A tak się nie domyśli?
- Przecież to święty Mikołaj, ma prawo upominać nie tylko małe dzieci, ale i duże.
- No to dopisz. I żeby mniej palił papierosów, a najlepiej wcale, tak jak my nie palimy.
- Aleś ty jest. Znowu to samo: jakie „my”. Najwyżej: „tak jak ja nie palę” i podpisać się: święty Mikołaj. I dodać rózgę, żeby się poprawił. No, nie taką dużą, wystarczy malutka.
Wreszcie podarunki zostały zapakowane, podpisane i schowane, żeby nikt ich nie znalazł, kto znaleźć nie powinien, do samego wieczora, kiedy to na palcach, cichuteńko, będą podłożone rodzicom pod poduszkę, a przynajmniej na stoliczek nocny czy gdzieś w pobliżu.
Ale były wyjątki. Do takich wyjątków święty Mikołaj wysyłał swoich wypróbowanych pomocników, którzy czasem – choć młodzi wiekiem – pomagali ludziom, rozwiązywali ich skomplikowane problemy.
Pierwszy Aniołeczek znalazło się w domu, gdzie dwójka dzieciaków była niepocieszona.
- Nie było żadnego listu od taty? – dziwiła się dziewczynka.
- Pytałem mamę dzisiaj już trzy razy – potwierdził chłopiec.
- Ani żadnego telefonu?
- Od taty nie było.
- No to jak to będzie: święty Mikołaj bez taty?
- Dotąd tata zawsze był.
- A obiecał, że przyjedzie.
- Nie obiecał, tylko powiedział, że się postara.
- To znaczy, że nie wiadomo.
Aniołek podszepnął chłopcu:
- Powinniśmy robić wszystko tak, jakby miał przyjechać na pewno.
Chłopiec usłyszał to jak odkrycie Ameryki i oświadczył z zachwytem siostrzyczce:
- A my wszystko będziemy tak robili, jak gdyby tata przyjeżdżał na pewno!
Drugi Aniołek zostało posłane do mieszkania na wysokim piętrze wieżowca. W czyściutko utrzymanym pokoju na łóżku leżała chora mama. Rozmawiała właśnie przez telefon ze swoją przyjaciółką:
- Przecież nie mogę tego zrobić mojej małej, że w przeddzień świętego Mikołaja powędruję do szpitala. Sam lekarz nie jest jeszcze przekonany, że tak należy postąpić.
- No to gdzie problem – odezwał się głos w słuchawce.
- Nie zdążyłam nic przygotować dla mojej maluchy.
- A to kłopot.
Aniołek natychmiast włączyło się w akcję i podpowiedziało:
- A może byś była łaskawa kupić jakiś drobiazg dla mojej córeczki?
- Mam pomysł – powtórzyła chora. – Tylko nie śmiem cię prosić.
- Mów, mów.
- A może byś ty coś kupiła dla mojej małej. Ja ci wyrównam wydatek przy okazji.
- Ależ oczywiście. Tylko przyślij mi ją. Ja to tak zapakuję, że nie spostrzeże się, co niesie.
- No to cudownie. Bardzo ci dziękuję za pomoc.
Trzeci Aniołeczek zostało posłane do mieszkania, gdzie chłopiec mówił do swojej matki:
- Tylko pamiętaj. Ja nie chcę żadnego prezentu od świętego Mikołaja.
- Wiem, mówiłeś. Ty chcesz tylko tego, żeby wrócił twój ojciec a mój mąż.
- Tak, tylko tego.
- Ty wiesz, że ja o niczym innym nie marzę.
Aniołeczek trzeci milczał. Nie wiedziało, co powiedzieć. Jak doradzić. Wreszcie wymyśliło:
- Pomódlmy się razem do Boga w tej sprawie – podszepnęło mamie.
Mama przyjęła ten pomysł:
- Może byśmy poprosili Boga, by tata wrócił.
- Zgoda, możemy się pomodlić, ale również trzeba coś robić.
- Co my możemy zrobić? Przecież nawet nie wiemy, dokąd tata wyjechał.
- A właśnie. Byłoby wszystko jasne, gdybyśmy znali adres tej pani, z którą mama tatę widywała.
Aniołki powróciły do nieba znowu umordowane, że strach. Ale szczęśliwe, że tym razem mogły pracować z dziećmi. Bo takie małe aniołki świętego Mikołaja wszystkich ludzi kochają, ale najbardziej dzieci. W niebie trwał rejwach jak rzadko. Bo każdy chciał opowiedzieć, jak to z jego dzieckiem było. Aż święty Mikołaj z trudem zapędził aniołki do spania i uciszył je, zapowiadając, że chce o coś ważnego zapytać:
- Kto chce ze mną i z aniołami stróżami, z mamami, tatusiami, babciami, ciociami, wujkami i dziećmi rozdawać podarunki, ręka do góry.
Nawet nie skończył zdania, a podniosły się ręce i rozległ się taki okrzyk radości, że aż wszystkie chmury i chmurki zadrżały ze zdziwienia.
I zaczęło się rozdawanie. Już zaraz po kolacji mamy i taty wpędzali swoje dzieci do łóżek. One tym chętniej to robiły, bo obiecywały sobie, że prędziutko się wyśpią zaraz z wieczora, a w nocy będą czekały na przyjście świętego Mikołaja, żeby go zobaczyć, i aniołki też. A potem po cichutku wyjmą paczkę przygotowaną dla rodziców i tak dalej, i tak dalej.
Ale to, co było wymyślone bardzo logicznie i prosto, w praktyce się przeważnie bardzo komplikowało i tak toczyła się noc pełna przygód, niespodzianek, piętrzyły się potknięcia, powstawały sytuacje niebezpieczne, ale na szczęście kończyło się wszystko wcześniej czy później wybuchami radości przy otwieraniu paczek, ich rozwijaniu, oglądaniu, próbowaniu, przymierzaniu, podziwianiu. Noc urocza, jedyna, zawsze za krótka, najlepiej, żeby trwała całe życie, pełna cudów i miłości. Przeciągająca się na cały dzień. Bo co rusz wpadała do domu, nawet już po południu, a to ciocia, a to wujek, a to nawet sąsiadka, kolega czy koleżanka, twierdząc, że spotkała na klatce schodowej, przed domem, a nawet daleko na ulicy, świętego Mikołaja i ten, już nie mając czasu, prosił, aby podać paczkę pod wskazany adres.

ANIOŁKI UBIERAJĄ CHOINKĘ

Aniołki ubierają choinkę


Zbliżała się Wigilia. Mikołaj akurat wybierał się w drogę z prezentami.
 Renifery stały już na dziedzińcu zaprzęgnięte do sań,na których w workach leżały zapakowane świąteczne podarki.
I właśnie wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Mikołaj poszedł otworzyć. Za drzwiami stały dwa małe Aniołki z piękną, wielką choinką. Jeden z Aniołków radośnie zawołał:
- Wesołych Świąt, Mikołaju! Przynieśliśmy dla Ciebie choinkę. Prawda, że jest wspaniała?-
W tym momencie dopiero uświadomił sobie,że zapomniał w nawale prac o przyniesieniu i ubraniu swojej choinki.
-Pięknie wam dziękuję,ale nie mam czasu jej teraz przystroić. Przykro mi. Zaraz wyruszam z prezentami. Dzieci na mnie czekają.-
Usprawiedliwił się lekko zmieszany. Wtedy Aniołki uśmiechnęły się do Mikołaja wesoło
-To żaden problem. My ją tobie Mikołaju udekorujemy.-
powiedział drugi Aniołek  -powiedz nam tylko, gdzie masz bombki,łańcuchy,lampki i betlejemską gwiazdę? Jak wrócisz,Twoja choinka będzie gotowa.-
Mikołaj momentalnie przystawił drabinę do pawlacza w przedpokoju. Wszedł na nią i po chwili podał Aniołkom zapakowane w kilka kolorowych pudełek choinkowe ozdoby.
-Proszę !  To wszystko co mam. A stojak do choinki znajdziecie na strychu. Miłej pracy wam życzę i do zobaczenia. Musze już zmykać,bo jestem spóźniony -
Mówiąc to wyszedł z chaty i wsiadł do sań,które z miejsca ruszyły, przy akompaniamencie zamocowanych w nich dzwoneczków. 
Dwa Aniołki dość szybko uporały się z ustrojeniem Mikołajowej choinki. Piękna srebrna gwiazdka na samym czubku, dodawała jej niesamowitego blasku. Anielskie włosy mieniły się tęczowymi barwami, podświetlone kolorowymi lampkami Pozostała im jeszcze do powieszenia ostatnia bombka. Stanęły obok strojnego drzewka,przypatrując się jemu uważnie.
- Gdzie ją powiesimy?  Nie ma już na nią nigdzie miejsca.- powiedział ze smutkiem pierwszy Aniołek, trzymając bombkę w ręce.
-Faktycznie  -przyznał mu rację drugi Aniołek - Nie możemy jej powiesić, ale możemy się nią pobawić. Zobacz, ta bombka przypomina mi piłeczkę. -rzucił bombkę w stronę pierwszego Aniołka...

ANIOŁ Z AUTOBUSU

Anioł z autobusu

                                           na faktach

Zdarzyło mi się to w Rzymie parę miesięcy temu, gdy jako dziennikarz uczestniczyłem w jednej z sesji ostatniego synodu biskupów. Pewnego listopadowego popołudnia z notatkami w kieszeni zmierzałem do centrali teleksowej, żeby przesłać wiadomości do gazety. I oto na jednym z przystanków, do autobusu, który dotąd jechał niemal pusty, wsiadła gromadka rozświergotanych, kolorowo ubranych dziew­czynek. 

-„Dziewiętnaście biletów poproszę" - powiedziała do kierowcy towarzysząca im zakonnica.

Autobus nagle zmienił się w brzęczący ul. I wtedy podeszła do mnie z brulionem w ręce jedna z dziewczynek. Widzę jeszcze i jej czerwony płaszczyk, kasztanowe włosy zebrane w koński ogon. Żywe czar­ne oczy.

- Czym dla księdza jest Boże Narodzenie? - zapytała.
Spojrzałem na nią zaskoczony, nie wiedząc,do czego zmierza.

- W szkole kazali nam przeprowadzić ankietę-
Zrozumiałem. Osiemnaście dziewczynek dzierżyło w dłoniach swoje groźne długopisy i notesy, gotowe, jeśli to konieczne, zaatakować wszystkich pasażerów autobusu i wszystkich pieszych w Rzymie.

- Czym jest dla księdza Boże Narodzenie? - nalegała dziew­czynka.

Trudno było mi szybko odpowiedzieć na to pytanie. Najwygod­niej byłoby powiedzieć: „Boże Narodzenie to najpiękniejsze dni w ro­ku”. I być może ta mała byłaby zadowolona, bo przecież nie chodzi­ło jej o ciekawe wypowiedzi tylko o to, żeby móc powiedzieć za­konnicy, że przepytała trzynastu zamiast dwunastu delikwentów.

Mógłbym też powiedzieć, że „Boże Narodzenie to dni, które prze­żywa się w gronie najbliższych". Ale wtedy musiałbym dołożyć jesz­cze wiele dodatkowych wyjaśnień. Pomyślałem o mojej mamie zmar­łej przed kilkunastoma laty. Przypomniałem sobie, jak bardzo różni­ły się od siebie święta „z nią" i „bez niej". Czy miałem więc tłuma­czyć tej dziewczynce, że nie ma jednego Bożego Narodzenia, tylko wiele, i że każde Boże Narodzenie jest niepowtarzalne?

A może właśnie tak powinienem zrobić...? Czy nie będzie roz­czarowana, jeśli nie otrzyma ode mnie, księdza, religijnej odpowie­dzi? Czy miałem więc odpowiedzieć, że każde Boże Narodzenie jest ponownym przyjściem Jezusa do nas? Ale pomyślałem, że w tym przypadku powinienem dodać, że dla mnie, księdza, Boże Narodze­nie odbywa się co dzień rano, w moich rękach, dokładnie w godzi­nie konsekracji.

Spojrzałem na dziewczynkę, która wciąż czekała z szeroko otwar­tymi oczami i długopisem przytkniętym już do białego notesu. Tak, pomyślałem, być może powinienem jej teraz wytłumaczyć moją „oso­bistą" definicję Bożego Narodzenia: „dni, w których każdy człowiek musi wskrzesić to, co w nim najlepsze - swoje dzieciństwo". Ale czy ta dziewczynka zrozumie moją odpowiedź, ona, która z pewno­ścią nie może się już doczekać, żeby stać się „dorosłą", zapomnieć o dzieciństwie i szkole, nosić modną fryzurę i pozbyć się czerwonych podkolanówek?

Stała tam ze swoimi wielkimi oczami, jak mały sędzia, wyczeku­jąc niecierpliwie mojej odpowiedzi. Byłem banalny. Powiedziałem:-

„Boże Narodzenie to najpiękniejsze dni w roku".- I zobaczyłem, jak dziewczynka zapisuje to zdanie, szczęśliwa po prostu dlatego, że dobrą czy złą, ale miała jedną odpowiedź więcej do zacytowania w swoim wypracowaniu.

-A co chce ksiądz powiedzieć życząc „wesołych świąt"?

Dziewczynka dalej patrzyła na mnie badawczo, jak gdyby moje odpowiedzi jej się należały. A ja znowu znalazłem się w kleszczach tego drugiego pytania, na które miałem natychmiast odpowiedzieć.

Co chcę powiedzieć, kiedy życzę komuś wesołych świąt? Nigdy się nad tym nie zastanawiałem. Są takie zdania, które mówi się i pi­sze tu i tam bez zastanowienia.

Ale czego naprawdę życzę, kiedy wypowiadam to zaklęcie? Życzę szczęścia, zdrowia, pieniędzy, poko­ju, dobrobytu, chrześcijańskiej głębi, spokoju ducha? Być może po­winienem odpowiedzieć, że za każdym razem, gdy to mówię, życzę czego innego: biednemu życzę trochę poczucia bezpieczeństwa; mło­demu łobuziakowi życzę nieco stateczności jego ojca, a jego ojcu ży­czę żywotności syna; zakonnicy życzę mocy apostolskiej takiej, jaką ma mój dowcipny przyjaciel, a dowcipnemu przyjacielowi życzę nie­co tej nadprzyrodzonej wizji, jaką posiada zakonnica. Ale wszystko to zbyt trudno byłoby wytłumaczyć małej dziennikarce, która cze­kała tu z przygotowanym długopisem, podczas gdy nasz autobus po­dążał ulicami Rzymu.

- Życzę pokoju - powiedziałem. - Kiedy mówię „wesołych świąt", życzę przede wszystkim pokoju.

Dziewczynka znów zapisała moje słowa. Podziękowała mi i po­biegła w głąb autobusu, gdzie czekały na nią koleżanki.

- No i co powiedział, co ci powiedział? - usłyszałem, jak zasypu­ją ją pytaniami.

A potem słyszałem jeszcze ich dziecinne komentarze wykrzykiwa­ne na osiemnaście głosów:

- Ja mam już jedenaście.

- Ja tylko dwie. U mnie w domu to nic mądrego nie wymyślą.

- Bo ja to zapytałam sąsiadów z piętra wyżej...
- No tak...

Autobus dojechał do mojego przystanku i wysiadłem. Dziennikarki jechały dalej i zobaczyłem jak lustrują twarze wsiadających pasażerów, zastanawiając się, kto nadaje się na kolejną ofiarę ich nie­winnego ataku.

Kiedy poszedłem dalej, ulice wydały mi się jakieś inne. Do Boże­go Narodzenia brakowało jeszcze prawie dwóch miesięcy, a oto na­gle ktoś mnie w nie zanurzył. I dziewczynka w czerwonym płaszczyku wydała mi się Aniołem z wyprzedzeniem zwiastującym mi nad­chodzącą radość.

Czym jest dla ciebie Boże Narodzenie? - zapytałem sam siebie. Teraz nie musiałem już odpowiadać naprędce, bo nikt nie oczekiwał mojej odpowiedzi z przygotowanym notesem. Teraz powinienem od­powiedzieć, jak jest naprawdę. Teraz musiałem stwierdzić, że cho­ciaż przeżyłem pięćdziesiąt parę Bożych Narodzeń na tym świecie, wciąż chyba jeszcze nie wiem, czym ono jest.

Szedłem ulicami jak lunatyk. Od tej pory przydarzyło mi się wie­le razy, że spędzam czas z przyjaciółmi i oto nagle znajduję się jak­by przeniesiony zupełnie gdzie indziej. Ktoś zaczyna się wtedy ze mnie śmiać, że bujam w obłokach. A to nieprawda, bo nadal, wciąż staram się znaleźć odpowiedź na dwa pytania, które zadała mi tamta dziewczynka. Dlatego, że są ważne.

Czy znalazłem odpowiedź? Jeszcze nie. Będę musiał jeszcze sporo nad tym pomyśleć. Ale jestem absolutnie pewien, że jeśli tego roku zro­zumiem trochę lepiej Boże Narodzenie i swoim przyjaciołom będę skła­dał życzenia Wesołych świąt mniej bezmyślnie... to właśnie dzięki tej dziewczynce w czerwonym płaszczyku, mojemu Aniołowi z rzymskiego autobusu, który zawczasu zwiastował mi Boże Narodzenie.

---

Jose Luis Martin Descalzo

Pan Bóg i Aniołowie

PAN BÓG I ANIOŁOWIE

Kiedy Bóg zapragnął stworzyć człowieka, Aniołowie podzielili się na grupy o przeciwstawnych poglądach. Jedne były zdania, że należy go stworzyć, inne, że nie. 
Były to: Łaska, Prawda, Sprawiedliwość i Pokój.  Łaska twierdziła: 
-Należy go stworzyć, albowiem będzie czynił łaskę i dobro.

Prawda miała odmienne zdanie

— Nie należy go stwarzać, albowiem przepełniony będzie kłamstwem, oszustwem i fałszem.

Sprawiedliwość stała na takim stanowisku:

— Należy go stworzyć, gdyż człowiek zaprowadzi na świecie sprawiedliwość.

Pokój dał wyraz takiemu mniemaniu:

— Nie powinien być stworzony, albowiem będzie prowadził wojny.

Co więc Wszechmogący zrobił? Wziął Prawdę i zrzucił ją na ziemię. Wtedy Aniołowie wystąpili z pretensjami:

— Stwórco Świata, obraziłeś Swoją Pieczęć, rzucając ją na ziemię. Dlaczego to uczyniłeś?

I Pan Bóg tak im odpowiedział:

- Prawda wyrośnie z ziemi.. Ona uchroni człowieka od czynienia zła.

Jeszcze długo Aniołowie wykłócali się, czy warto było stworzyć człowieka. I wtedy Wszechmogący odezwał się do nich:

— Czemu kłócicie się? On już został stworzony.

UPADLI ANIOŁOWIE I GIGANCI

Upadli Aniołowie i Giganci

Kiedy świat zaczął tonąć w grzechu, Bóg zabrał Aniołów, żeby wspólnie z nimi naradzić się, jak ukarać grzesznych ludzi. Jako pierwsi zabrali głos Aniołowie Simchazi i Azael:

— Panie świata! Kiedy postanowiłeś stworzyć człowieka, ostrzegaliśmy Cię, że nie warto tego robić. Teraz jesteśmy zdania, że powinieneś zgładzić wszystkich ludzi, żeby nie pozostał po nich najmniejszy choćby ślad.

Bóg wtedy zadał im pytanie:

— Jeśli zgładzę ludzi, to co będzie ze światem?

— Wystarczą Ci Aniołowie w niebie.

— A ja myślę — powiedział Bóg — że gdybyście wy mieszkali na ziemi, to byście więcej od ludzi nagrzeszyli. Jestem przekonany, że żaden z was nie oparłby się Jacer ha-ra — Instynktowi Zła.

— A więc wypróbuj nas, a przekonasz się.

Z rozkazu Boga Aniołowie zeszli na ziemię. I nie trzeba było długo czekać, żeby zaczęli grzeszyć.

Oto bowiem Anioł Simchazi na widok młodej pięknej dziewczyny imieniem Istar tak się rozpalił, że zaczął namawiać ją do grzechu.

Istar wysłuchawszy jego propozycji, oświadczyła:

— Dobrze, ulegnę ci, ale pod warunkiem, że wyjawisz mi pełne Imię Boga — Szem Hameforesz, za pomocą którego wznosisz się do nieba.

I ledwo zdążył Simchazi wyjawić Istar tak skrzętnie przed ludźmi ukrytą tajemnicę, ta szybko wymieniła Imię Boga i czysta, nieskalana grzechem uleciała do nieba. W nagrodę Bóg zamienił ją w jasną, świetlistą gwiazdę.

Tymczasem obaj Aniołowie Simchazi i Azael ożenili się z ziemskimi niewiastami. Wkrótce te poczęły i wydały na świat dzieci-giganty. Każdy gigant za jednym zamachem zjadał tysiąc wołów, tysiąc koni i tysiąc wielbłądów.

Simchazi miał dwóch synów — gigantów.

Jeden nazywał się Hamija, a drugi Haja.

Pewnej nocy obaj mieli dziwne sny.

Hamija zobaczył we śnie kamień, na którym wyryte były w równych liniach jakieś litery. I oto nagle zjawił się Anioł i zeskrobał nożem wypukłe litery. Zostawił nietknięte tylko cztery słowa.

Haja natomiast zobaczył we śnie ogród, w którym rosły przeróżne drzewa. Nim zdążył przyjrzeć się ogrodowi, zjawili się Aniołowie z toporami w rękach i szybko zabrali się do wycinania drzew. Zostawili tylko cztery z nich.

Skoro świt obudzili się i ciekawi tego, co widzieli we śnie, poszli do ojca, żeby im wyjaśnił, co to wszystko miało znaczyć.

— Nic innego — oświadczył im ojciec — jak tylko potop. Wkrótce wody zaleją ziemię i wszyscy ludzie zginą. Jeden tylko Noe i jego trzej synowie zdołają się uratować.

Usłyszawszy słowa ojca, Hamija i Haja zaczęli się użalać:

— To znaczy, że nasze imiona zostaną wymazane i starte ze świata. Szamchazej zaczął ich pocieszać:

— Nie martwcie się. Wasze imiona pozostaną na wieki. Zawsze i wszędzie, kiedy człowiek będzie musiał używać siły, na przykład przy rąbaniu kloców, podnoszeniu kamieni, albo dźwiganiu ciężarów, przywoła wasze imiona: Hami! Hai!

ANIOŁ STRÓŻ A MARZENIA POWIERZANE PANU BOGU

ANIOŁ STRÓŻ A MARZENIA POWIERZANE PANU BOGU

Anioł Stróż opowiadał jednemu chłopcu, że co noc niektórzy ludzie powierzają swoje marzenia Bogu.
 A Bóg wiesza je na niebie i zmieniają się one w gwiazdy. Po jakimś czasie, gdy marzenia tych ludzi spełniają się, to gwiazdy gasną, znikają. Ale tych gwiazd jest nadal bardzo wiele, bo w momencie wygaśnięcia jednych pojawiają się drugie. Ludzie, którym spełniły się jakieś marzenia, mają już kilka innych i wtedy Bóg znowu zawiesza je w formie gwiazd, by spełniły się jak najszybciej. Niektóre jednak wiszą bardzo długo i gdy gasną, czyli dany człowiek otrzymuje spełnienie swoich marzeń, to jest bardzo szczęśliwy i dziękuje Bogu za wszystko. Anioł Stróż podpowiedział wtedy swojemu podopiecznemu, że najlepiej swoje marzenie powierzyć Bogu, poprosić go w wieczornej modlitwie „aby przyjął to marzenie”. Wtedy Bóg na pewno nim się zaopiekuje i przyjdzie czas, gdy marzenie spłynie na ziemię w formie spełnienia. Takie podejście do tematu koresponduje z wielką wiarą i zaufaniem, którym możemy obdarzyć Boga i anioły. Prawdę mówiąc, ja postępuję tak od dawna. Mam nadzieję, że parę moich gwiazd niedługo zgaśnie, czyli moje marzenia zejdą na ziemię w formie materialnej, ale za moment w to miejsce zostaną powieszone inne gwiazdy, albo moje, albo jakiejś innej osoby. Pamiętajcie zatem o tych swoich gwiazdach i nie pozwólcie Bogu, aby próżnował. Niechaj wiesza tych gwiazd coraz więcej i więcej...
Przyglądając się scenariuszowi tej niezwykłej kobiety możemy powiedzieć, że my mamy przecież lepiej. Jesteśmy w innym świecie, na wyższym poziomie, nie musimy pokonywać aż tak wielkich ograniczeń i barier, które musiała przebyć ta mała, afrykańska dziewczynka. To, co dla niej było wypracowywane przez kilkanaście lat, tutaj, z tego poziomu, taką pracę można wykonać na przestrzeni kilku lat lub nawet kilku miesięcy. Chodzi tylko o podjęcie decyzji i zabranie się do pracy. Oczywiście praca, jak praca, nikt nam nie obiecuje, że będzie łatwo. Jeśli naszym celem jest zdobycie niezależności finansowej, to wiadomo, że mamy kilka opcji, dzięki którym zdobędziemy pieniądze. Zatem możemy znaleźć dobrą pracę, założyć firmę, wyjść bogato za mąż lub się ożenić, otrzymać spadek, wygrać na loterii lub skorzystać z innych, nadarzających się układów. Teraz z tych opcji tylko dwie gwarantują niezależność, są to praca lub założenie własnej firmy. Wychodzenie za mąż dla pieniędzy nie zawsze jest dobrym rozwiązaniem, gdyż stajemy się osobami zależnymi od naszych partnerów życiowych. Z wygraniem, rożnie bywa, niektórzy grają czterdzieści lat i nic, niektórzy zagrają raz lub dwa i wygrywają. Droga niezbyt ciekawa, chociaż opcja bardzo nęcąca. Ze spadkami też bywa różnie, można go otrzymać po wielu latach oczekiwania, czego nie polecam lub nie otrzymać wcale. Korzystanie z innych układów zawsze wiąże się z wejściem w jakieś struktury, ze strukturami mafijnymi włącznie, a za to prędzej lub później też trzeba będzie jakoś płacić. Zatem osoba, która chce mieć pieniądze musi po prostu zabrać się do pracy. Zawsze pozostają rożne wyjścia, opcje, można poszukać pracy w innym mieście, pomyśleć o wyjeździe za granice, zwrócić się do urzędu, celem otrzymania dotacji. Zasadą numer jeden jest jednak podjęcie decyzji, że wreszcie chcę coś zrobić i zasada numer dwa, zaczynam coś robić, działać. Nie tylko odwaga, ale zgoda na wysiłek, na trud. Niestety większość z nas jest leniwa i nie macie o co się obrażać moi mili, bo to święta prawda. Lenistwo jest naszym największym wrogiem, wiem, że niektórym to nawet nie chce się pomyśleć, ani pomodlić o lepszy los, bo po co, skoro i tak się nic nie zdarzy.
 No i nie zdarza się... Niestety, jest jak jest, brak pieniędzy, niezapłacone kredyty, zubożenie materialne prowadzące do zubożenia mentalnego. Żal do nie wiadomo kogo i po co, nienawiść, agresja, brak szczęścia, wchodzenie w energie demoniczne. Ale jeśli macie jednak ochotę na podjęcie decyzji o zmianie swojego życia, chcecie by wrota kosmosu z napisem „Źródło obfitości materialnej” otworzyły się dla was, spotkajcie się ze swoim aniołem, który zapewni wam szczodrobliwość materialną. 
Jednak zawsze miejcie na uwadze fakt, że nic samo się nie zrobi, a wy możecie otrzymać wiadomości i możliwości, prowadzące do pozytywnego ułożenia się waszej finansowej pozycji.
O ile zapragniecie zmian w swoim życiu, zdecydujcie się jakie priorytety są dla was najważniejsze, czy praca, czy awans, czy zmiana pracy, firma, wejście w spółkę lub nie macie żadnego pomysłu i prosicie o podpowiedzi. Czasem jest tak, że już sam kontakt z aniołem przynosi jakieś dobre zdarzenia i w efekcie poprawę sytuacji materialnej.